Rafet ULUTÜRK

Akademik unvanlarının arkasına sığınarak Türk coğrafyasını “Helen mirası” gibi göstermeye çalışanların maskesi düşüyor. Yıllardır süregelen “Bolu” isminin Yunanca “polis” (şehir) kelimesinden geldiği safsatası, sadece bir dilbilim hatası değil, aynı zamanda sistematik bir algı operasyonudur.
Bugün, kendi öz diline ve kültürüne yabancılaşmış sözde profesörlerin “bilgi kırıntısından yoksun” iddialarına karşı gerçeği haykırma vaktidir.

“Bol” Kökü: Bir Coğrafyanın Tapu Senedidir
Türkçenin derinliklerinden gelen “Bol” kelimesi, bugün sadece Anadolu’da değil; Gagavuzya’dan Türkmenistan’a, Tataristan’dan Kıbrıs’a kadar tüm Türk dünyasında “bereket, çokluk ve refah” anlamıyla yaşamaktadır.
Bu kelime, bozkırın asil ruhunu ve yerleştiği toprağa bereket katan Türk mühürünü temsil eder.

Anlamakta zorlanan, zihni Batı merkezli tarih teziyle körelmiş olanlar için tekrar edelim:

• Safranbolu: “Burası safranın bol olduğu yerdir” diyen halkın sesidir.
• İnebolu: İğne yapraklı çamların bolluğuna vurulan bir Türk mührüdür.
• İstanbul: Kalabalığın ve bereketin merkezi olan “İstanbolu”dur.
  Traklar ve Türk Tarihinin Görünmez Bağları
  Sadece yer adları değil, halkların kökeni de bu çarpıtmalardan nasibini almıştır. İskit ve Saka Türklerinin bir kolu olan Traklar, Balkanlar’dan Anadolu’ya Türk izini taşıyan kadim bir boydur. Kendi tarihimize yabancıların gözlüğüyle bakmak, bu coğrafyanın binlerce yıllık Türk birikimini inkar etmektir.

Haysiyet ve Gerçeklik
Bilim, masa başında başkalarının masallarına çanak tutmak değildir.
Gerçek bilim, yerleşik kültürel kodları, yaşayan dili ve halkın hafızasını baz alır. Kendi dilindeki “bolluk” kavramını görmezden gelip, her şeyi dışarıya bağlayan “algı yetersizliği”, sahibini ancak komik duruma düşürür.

Tarih, sadece kitaplarda değil; dağda, taşta ve dilimizin en küçük zerresinde yaşamaya devam ediyor. Bu gerçekle yüzleşecek haysiyeti olmayanlar, tarihin tozlu raflarında “maskara” olarak anılmaya mahkumdur.