Hamiyet ÇAKIR

İnsan kalabalıklar içinde yalnız kalabilir,
ama bir dostla susmak bile yetebilir.
Çünkü dostluk, kelimelerden önce
anlaşılmayı ister.

Dost olmak;
aynı düşünmek değil,
farklıyken vazgeçmemektir.
Haklı olmaktan çok,
kalbi kırmamayı seçebilmektir.

Zaman değiştirir insanı.
İnsan değişir, yollar değişir, hayat değişir.
Dostluk ise bu değişimin içinde
aynı kalabilme cesaretidir.

Bazen dostluk,
aranmamakta saklıdır,
bazen de hiç çağırılmadan gelmekte.
Bazen susmak gerekir,
bazen her şeyi söyleyip yine de kalabilmek.

Dostluk sabırdır ama beklemek değildir.
Fedakârlıktır ama kendinden vazgeçmek değildir.
Sadakattir ama zincir de değildir.

Ve belki de en gerçeği şudur:
Dostluk,
her şey eksildiğinde bile
insanın insana borcudur.