Hamiyet ÇAKIR

Bazen kelimeler çok fazla gelir. Susmak ister insan. Kendi içine dönmek…
Dış dünyanın gürültüsünden sıyrılıp bir anlığına sadece nefesini duymak… Çünkü bazı hakikatler sadece sessizlikte anlaşılır.
Hayat bize her an bir şey öğretir aslında. Ama çoğu zaman o dersleri kaçırırız; çünkü acelemiz vardır.
Koşarız… Hep bir yere yetişme telaşında, hep bir şeyleri tamamlama derdinde… ;
Oysa en kıymetli şey, durduğumuzda fark ettiğimizdir. Bir yaprağın düşüşü, bir bakışın anlamı, bir çocuğun gülümseyişi… Bunlar bize yaşamın özünü fısıldar.
Unutma:
Hayat yüksek sesle değil, fısıltıyla konuşur.
Sen eğer çok konuşursan, o sesi duyamazsın. Ama dinlersen… O ses seni büyütür.
Sabır da böyledir. Sessiz bir bilgidir. Acele etmez, bağırmaz, kendini göstermeye çalışmaz.
Ama zamanı geldiğinde seni alır, en doğru yere götürür. Sabırlı insan, kök salmış bir çınar gibidir. Rüzgârda eğilir ama yıkılmaz.
Ve kalbinde sakladığın her umut, bir gün yeşerir. Belki hemen değil.
Belki sen bile unuttuğunu sanırken… Ama sabırla büyüyen her şey meyvesini verir.
Kendine şu soruyu sor:
“Bugün neyi sustum? Hangi düşüncemi dinledim? Hangi hissimi fark ettim?”
Çünkü bazen tek ihtiyacımız olan şey, dış dünyayı bir süre sessize alıp iç dünyamıza kulak vermek…