Gülten RAYİMOĞLU

Dünyada zamanı ne hızlandırabiliriz ne de yavaşlatabiliriz. Akıp giden zamanın karşısında insanoğlu çaresizdir. Ancak zamanın değeri, onun hızında değil, nasıl yaşandığında gizlidir. Herkes için zaman aynı hızda akar ama kimileri için bu akış bir anlam taşır, kimileri içinse sadece bir sayacın ilerleyişidir.

Zamanı değerli kılan, insanın ona yüklediği anlamdır. Ancak ne yazık ki çoğu zaman, zamanın değerini onu kaybettiğimizde anlarız. Gençken her şeyin sınırsız olduğunu düşünür, yılların içinde kayboluruz.
Oysa zaman, en adil şekilde bölüşülmüş bir servettir. Zengin de fakir de her gün 24 saate sahiptir.
Ama bu süreyi nasıl harcadığımız, hayatın bize sunduğu en büyük farkı yaratır.

Kimileri zamanı kariyerlerine adar, kimileri eğlenceye, kimileri ise sevdikleriyle dolu dolu yaşamaya çalışır. Peki, hangisi doğru? Ya da zamanın gerçek değeri nedir?

Belki de zamanın gerçek kıymeti, onu kontrol edemediğimizi anladığımızda ortaya çıkar.
Geleceği planlamak için saatler harcarız, ancak bir anda her şey değişebilir.
Geçmişin pişmanlıkları içinde kayboluruz ama geri dönüp düzeltebileceğimiz hiçbir şey yoktur.
O halde en mantıklı seçim, içinde bulunduğumuz anı en anlamlı hale getirmektir.

Bunun için de önce farkında olmak gerekir. Sabah gözlerimizi açtığımızda bize sunulan yeni bir günü bir yük gibi mi görüyoruz, yoksa bir fırsat mı? Sıradan anları bile kıymetli hale getirmek bizim elimizde.
Bir fincan kahveyi aceleyle içmek yerine tadını çıkararak içmek, sevdiğimiz insanlarla gerçekten zaman geçirmek, kendi gelişimimize yatırım yapmak…

Zamanı yakalamak imkansızdır ama onun içinde bilinçli bir şekilde var olmak mümkündür.
Asıl mesele, zamanın akışına kapılıp gitmek değil, o akışın içinde gerçekten yaşamak ve var olmaktır. Çünkü aslında zaman değil, biz geçip gidiyoruz.