Rafet ULUTÜRK

19 Nisan 2026 seçimleri, Bulgaristan siyasetinde sadece bir iktidar değişimini değil, çok daha derin bir kırılmayı ortaya çıkardı. Bu kırılma, yıllardır “temsil edildiği” varsayılan ama gerçekte giderek sistemin dışına itilen bir topluluğun, yani Bulgaristan Türklerinin sessiz ama güçlü isyanıdır.

Kırcaali’de yüzde 22’lere kadar düşen katılım oranı bir istatistik değildir. Bu, bir siyasi tavırdır. Bu, bir reddiyedir. Bu, yıllardır aynı isimler, aynı söylemler ve aynı sonuçsuz politikalarla karşı karşıya kalan bir toplumun artık “yeter” deme biçimidir.

Bugün açıkça görülmektedir ki, Bulgaristan Türk seçmeni sandığı terk etmemiştir; aksine kendisine dayatılan siyasi modeli terk etmiştir.

Bir dönemin sonu yaşanmaktadır. Uzun yıllar boyunca tek bir siyasi yapı üzerinden temsil edildiği düşünülen Türk seçmen, artık bu yapının kendi sorunlarını çözmediğini, aksine statükonun bir parçası haline geldiğini görmüştür.

Bu seçimde dikkat çeken en önemli unsur, seçmenin başka bir partiye yönelmemesi, doğrudan sandığa gitmeyerek sistemin tamamını protesto etmesidir. Bu durum klasik bir oy kaybı değil, açık bir meşruiyet krizidir.

Sessizlik yanıltmamalıdır. Bu bir ilgisizlik değil, bilinçli bir geri çekilmedir. Sandığa gitmeyen seçmen, kendisini temsil etmeyen hiçbir yapıya meşruiyet vermeyeceğini açıkça ortaya koymuştur.

Bu tablo bize şunu göstermektedir: Bulgaristan Türkleri yeni bir arayış içerisindedir.

Türk seçmenin beklentileri artık değişmiştir. Etnik kimliğe sıkışmış dar siyaset yerine kapsayıcı, ülke geneline hitap eden, güçlü ve vizyoner bir siyasi yapı talep edilmektedir. Sadece yerel değil, ulusal düzeyde etkili olabilecek bir siyasi güç arzusu öne çıkmaktadır.

Aynı zamanda lider merkezli değil, sistem merkezli; kapalı değil şeffaf; yaşlı değil genç kadrolarla desteklenen bir siyaset anlayışı gerekmektedir.

Bu noktada artık eski modelin revize edilmesi yeterli değildir. Açık bir şekilde ifade etmek gerekir ki mevcut modelin tasfiye edilmesi ve yerine yeni bir siyasal yapılanmanın inşa edilmesi gerekmektedir.

Yeni model; Türkleri merkeze alan ancak diğer etnik grupları dışlamayan, ekonomik ve sosyal politikaları güçlü, genç ve dinamik kadrolarla desteklenen ve hesap verebilir bir yapı olmalıdır.

Türkiye açısından bakıldığında ise mevcut politikanın sürdürülebilir olmadığı açıktır. Yıllardır tek bir siyasi aktör üzerinden yürütülen yaklaşım artık sonuç üretmemektedir.

Türkiye’nin yeni dönemde daha akıllı, çok boyutlu ve dengeli bir strateji geliştirmesi gerekmektedir. Tek aktör yerine çoklu ilişki ağı kurmak, yeni liderleri ve yapıları desteklemek, sivil toplum üzerinden etki oluşturmak ve doğrudan değil dolaylı etki mekanizmaları geliştirmek bu stratejinin temel unsurları olmalıdır.

Bugün Bulgaristan Türkleri tarihi bir eşiktedir. Ya siyasetten tamamen kopacak, ya da yeni bir bilinç ve yeni bir siyasi yapı ile yeniden doğacaktır.

19 Nisan seçimleri bu sürecin başlangıcıdır.

Türk seçmen konuşmamıştır, ancak çok net bir mesaj vermiştir:

“Beni görmeyen siyaseti ben de görmüyorum.”

Bu mesajı doğru okuyanlar geleceği inşa edecek, okuyamayanlar ise tarihin dışında kalacaktır.