Raziye ÇAKIR

İnsanlığa verilmiş bir sözümüz var.
Ve bu söz, herhangi bir söz değil; tarihten, vicdandan ve sorumluluktan doğmuş bir emanettir.
Türk’ün insana verdiği sözü yere düşürmeyeceğiz.

Bugün asıl mesele şudur: Devletin ne olduğunu, törenin neyi temsil ettiğini, sembollerin hangi hafızayı taşıdığını unutur hale geldik. Devlet yalnızca bir yönetim aygıtı değildir; devlet, adaletin kurumsallaşmış hâlidir. Tören ise bir gösteri değil, milletin kendine verdiği sözü hatırlama anıdır. Bunları bilmeyen, hafızasını yitirmiş bir toplumdur.

Daha acısı, Türk devletinin tarih boyunca taşıdığı misyonu unutmamızdır. Bu misyon, yalnızca güç olmak değildir. Bu misyon, insanı yaşat ki devlet yaşasın anlayışıdır. Mazluma el uzatmak, adaleti sınırların ötesinde bile savunmak ve “insan insan gibi yaşasın” diyebilme cesaretidir.

Türkiye, dünyada beklenen bir halktır. Bu beklenti tesadüf değildir. Tarih boyunca nice coğrafyada umut, nice karanlıkta ışık olmuş bir milletin omuzlarındayız. Bu yüzden yaptığımız her hata yalnızca bizi değil, bizden umut bekleyenleri de yaralar.

Bugün sorulması gereken soru şudur: Biz hâlâ insana verdiğimiz sözün arkasında mıyız?
Güçlü olmakla haklı olmayı, büyümekle adil olmayı karıştırıyor muyuz?

Oysa bütün amaç çok basit, çok insani:
İnsan, insan gibi yaşasın.

Ne daha fazlası ne daha azı.

Devlet bunun için vardır. Misyon bunun içindir.
Ve eğer bu sözü unutursak, kaybedeceğimiz şey sadece yönümüz değil, ruhumuz olur.

İnsana verdiğimiz sözü yere düşürmeyelim.
Çünkü o söz, bizi biz yapan son şeydir.