Hamiyet ÇAKIR

Bugün yaz gündönümü…

Güneş, gökyüzündeki en uzun yolculuğunu yapıyor. Gün, yılın en uzun günü olarak takvimlerde yerini alıyor. Işık çoğalıyor, gökyüzü genişliyor, tabiat bütün canlılığıyla insana hayatı hatırlatıyor.

Yaza girdik.

Ama insan kalbi, tabiatın bu parlak gününde bile derin bir hakikati sezmeden edemiyor:

Yolumuz sonbahar.

Çünkü hayat da mevsimler gibidir. Bir baharı vardır insanın, bir yazı, bir sonbaharı ve elbette bir kışı… Her mevsim kendi rengini, kendi dersini ve kendi imtihanını getirir.

En Uzun Günün Sessiz Mesajı

Bugün yılın en uzun günü…

Güneş en yüksek yerden bakıyor dünyaya. Sanki bütün varlık, ışığın en geniş sofrasında ağırlanıyor. Fakat bu uzun günün içinde gizli bir hakikat vardır: En uzun gün, aynı zamanda günlerin yeniden kısalmaya başlayacağının da habercisidir.

İşte hayatın büyük dersi burada saklıdır.

Zirveye ulaşan her şey, dönüş yoluna da yaklaşır. Gençliğin en parlak anı, olgunluğun kapısını aralar. Gücün en yüksek zamanı, insana faniliği hatırlatır. İnsan, hayatın yazında yürürken bile bir gün sonbahara varacağını bilmelidir.

Bu hakikat insana hüzün vermek için değil, onu uyandırmak içindir.

Çünkü ömür, sonsuz bir yaz değildir.

İnsan Ömrünün Mevsimleri

Çocukluk, insan ömrünün baharıdır.

O yıllarda dünya daha temiz, gökyüzü daha mavi, umutlar daha yakındır. Bir annenin sesi, bir babanın eli, bir evin eşiği, insanın bütün dünyasıdır.

Gençlik ise yazdır.

Coşkuludur, hızlıdır, iddialıdır. İnsan kendini hiç yorulmayacak, hiç eksilmeyecek, hiç yaşlanmayacak zanneder. Hayaller büyüktür, yollar uzundur, zaman sanki bitmeyecek gibidir.

Sonra bir gün aynaya bakar insan.

Saçlarına düşen beyazı, yüzündeki çizgiyi, yüreğindeki yorgunluğu fark eder. Dün elinden tuttuğu çocukların büyüdüğünü, bir zamanlar yaslandığı büyüklerin artık hatıralarda yaşadığını görür.

İşte o zaman anlar:

Hayat, takvim yapraklarından ibaret değildir. Hayat; gidenlerin bıraktığı izler, kalanların taşıdığı sorumluluklar ve insanın ardında bırakacağı emanetlerle anlam kazanır.

Sonbahar Hüzün Değil, Olgunluktur

Sonbahar çoğu zaman hüzünle anılır.

Sararan yapraklar, serinleyen rüzgârlar, kısalan günler insana vedayı hatırlatır. Fakat sonbahar yalnızca vedanın değil, aynı zamanda olgunluğun da mevsimidir.

Ağaç, meyvesini sonbahara doğru verir.

Toprak, bereketini emeğin sonunda gösterir.

İnsan da hayatının sonbaharında daha derin düşünür, daha çok anlar, daha az kırar, daha çok affeder.

Gençlikte insan kazanmayı düşünür.

Olgunlukta ise anlamayı…

Gençlikte insan koşar.

Olgunlukta ise durup geriye bakar.

Ve anlar ki; asıl mesele ne kadar yükseldiğin değil, yükselirken kimi ezmediğindir. Ne kadar kazandığın değil, kazandıklarınla kime fayda verdiğindir. Ne kadar yaşadığın değil, yaşarken kaç gönüle dokunduğundur.

Boşalan Sandalyeler ve Kalan Hatıralar

Yıllar geçtikçe hayat sofrasında bazı sandalyeler boşalır.

Bir babanın sesi eksilir.

Bir annenin duası hatıralarda yankılanır.

Bir dostun kahkahası eski günlerin içinde kalır.

Bir bayram sabahı, artık eskisi kadar kalabalık değildir.

İnsan, kaybettikçe anlar sevdiklerinin kıymetini. Oysa çoğu zaman elimizdeyken fark edemediğimiz şeyler, kaybettikten sonra kalbimizin en derin yerine yerleşir.

Bazen bir fotoğraf konuşur bizimle.

Bazen bir türkü içimizi titretir.

Bazen bir akşam ezanı, çocukluğumuzun kapısını aralar.

Bazen de hiç beklemediğimiz bir anda, bir hatıra gelip yüreğimizin kapısına dokunur.

İşte insanın gerçek serveti de budur: Hatırlanınca kalpleri ısıtan bir ömür bırakabilmek.

Yazın İçinde Sonbaharı Düşünmek

Bugün yaza girdik.

Güneş parlak, gökyüzü geniş, toprak bereketli…

Fakat bilge insan, yazın içinde sonbaharı da düşünür. Çünkü hayatın düzeni budur. Bolluk günlerinde darlık unutulmamalı, sağlık günlerinde hastalık akıldan çıkarılmamalı, gençlikte yaşlılık düşünülmeli, güç zamanında acziyet hatırlanmalıdır.

Bu düşünce insanı karamsar yapmaz.

Aksine daha merhametli, daha dikkatli, daha vefalı ve daha sorumlu yapar.

Çünkü sonbaharı bilen insan, yazı daha kıymetli yaşar.

Günlerin kısalacağını bilen insan, ışığın değerini daha iyi anlar.

Bir gün ayrılığın geleceğini bilen insan, sevdiklerine daha sıkı sarılır.

Geride Ne Bırakacağız?

Hayatın sonunda insanın yanında taşıyacağı şey makamı değildir.

Malı, mülkü, unvanı da değildir.

İnsan, geride bıraktığı iyiliklerle anılır.

Bir çocuğun yüzündeki tebessümde,

Bir mazlumun duasında,

Bir dostun vefasında,

Bir evladın hayırlı duruşunda,

Bir milletin hafızasına bırakılmış güzel bir eserde yaşamaya devam eder.

Bu yüzden insan kendine sık sık sormalıdır:

Ben bu dünyadan geçerken neyi güzelleştirdim?

Kimin derdine derman oldum?

Hangi gönülde hayırla anılacak bir iz bıraktım?

Çünkü gün gelir, en uzun gün de biter.

Güneş batar.

Mevsim döner.

Ama gönüllere ekilen iyilik tohumu, zamanın soğuğuna yenilmez.

Yolumuz Sonbahar, Ama Umudumuz Bahar

Evet, yaza girdik.

Ama yolumuz sonbahar.

Bu söz, bir umutsuzluk cümlesi değildir. Aksine hayatı daha derin yaşamaya çağıran bir hakikat cümlesidir.

Sonbahar, vedanın olduğu kadar bereketin de mevsimidir. Yapraklar dökülür ama toprak yeniden doğuşa hazırlanır. Dallar çıplak kalır ama kökler derinleşir. Güneş çekilir ama insanın içindeki mana ışığı büyür.

Hayat da böyledir.

İnsan yaş aldıkça eksilmez; eğer gönlünü, aklını ve ruhunu olgunlaştırmışsa daha da derinleşir.

Güneş Batmadan

Bugün yılın en uzun günü…

Belki de gökyüzü bize şunu söylüyor:

Vakit varken sevin.

Vakit varken affedin.

Vakit varken gönül alın.

Vakit varken anne babanızın duasını alın.

Vakit varken evlatlarınıza güzel bir iz bırakın.

Vakit varken dostlarınızın kıymetini bilin.

Çünkü hayat, bekleyenleri değil, yaşayanları ödüllendirir.

Yaza girdik…

Gün uzun, ışık bol, umut taze…

Ama unutmayalım:

Yolumuz sonbahar.

Ve sonbahara yürürken ardımızda sevgi, vefa, iyilik, eser ve dua bırakabiliyorsak; işte o zaman insan ömrü, mevsimlerin ötesinde ebedî bir bahara dönüşür.