Rafet ULUTÜRK

Girne’den Lefkoşa’ya uzanan o meşhur yolun üzerinde, rüzgarın bile hürmetle estiği bir yer vardır: Boğaz Şehitliği. Orası sadece bir kabristan değil; Anadolu’nun kavruk yüzlü Mehmetçiği ile Kıbrıs’ın direniş sembolü Mücahit’in sonsuz bir uykuda, koyun koyuna yattığı bir hürriyet mühürdür.

İki Beden, Tek Ruh
1974 yazının o kavurucu sıcağında, 20 Temmuz ile 16 Ağustos arasında yazılan bu destan, bugün 330 kahramanın şahsında Boğazköy’de yaşıyor. Rakamlar bazen sadece istatistiktir ama burada öyle değil:

18 subay, 15 astsubay ve 264 erbaş/er… Türkiye’nin dört bir yanından kopup gelen canlar.

28 Mücahit… Doğduğu toprağı namusu bilen yerli kahramanlar.

Ve o meçhul askerler… İsimleri gökyüzüne, ruhları milletin kalbine yazılmış isimsiz devler.

Bu topraklar üzerinde Mehmetçik ve Mücahit ayrımı yoktur; orada sadece “Şehit” vardır. Biri ana kucağından gelmiş, diğeri evladını beşikte bırakıp cepheye koşmuştur. Bugün aynı mermerin altında, aynı bayrağın gölgesinde yan yana yatmaları, Türkiye ve KKTC arasındaki sarsılmaz bağın en somut kanıtıdır.

Sanatın ve Tarihin Buluşması
Ağustos 2002’de Güvenlik Kuvvetleri Komutanlığı tarafından anıtsal bir yapıya dönüştürülen bu kutsal alan, usta heykeltıraş Tankut Öktem’in ellerinde bir abideye dönüşmüş durumda. O meşhur “Mavi Bereli Komando” heykeli, dört bir yanı kollayan aslanlar ve tarihin akışını anlatan rölyefler, sadece taştan ibaret değildir. Onlar, Kıbrıs Türk halkının maruz kaldığı zulmü ve o zulmü parçalayan çelikten iradeyi temsil eder.

Sonuç Olarak
Boğaz Şehitliği’nden geçerken başınızı çevirip o beyaz taşlara bakmak, bir borçtur. Orada yatan 330 can, biz bugün bu yollarda özgürce yürüyebilelim, bu bayraklar altında nefes alabilelim diye kendi nefeslerinden vazgeçtiler.

Onlar, Girne-Lefkoşa yolunun sessiz bekçileridir. Onlar, Anadolu ile Yavru Vatan’ın ebedi nikah şahitleridir. Ruhları şad, mekanları cennet olsun.