Raziye ÇAKIR

Bazen insanın kalabalıklara değil, tek bir insana ihtiyacı olur. Tutunacak bir el, kendisini gerçekten anlayacak bir yürek… Hayatın gürültüsü içinde çoğu zaman fark etmeyiz bunu. Mesajlar gelir, bildirimler düşer, sohbetler olur, kahkahalar atılır. Ama insanın içindeki o sessiz boşluk, kalabalıkla değil, samimiyetle dolar.

İnsan anlaşılmak ister. Anlatmak değil, uzun uzun açıklamak değil… Sadece anlaşılmak. Cümle kurmadan, kelimelere sığınmadan, bakıştan, sesten, suskunluktan bile anlaşılmak. Çünkü gerçek bağ, konuşmaktan çok hissetmekle kurulur.

Zor zamanlarda bunun değeri daha da ortaya çıkar. Hayat yorunca, omuzlar ağırlaşınca, içimizdeki yük büyüyünce, bize nasihat verecek insanları değil; yanımızda sessizce duracak birini ararız. Elimizi tutacak, “buradayım” diyecek birini… Bazen hiçbir şey söylemeden bile insanı ayağa kaldıran şey, o varlıktır.

Modern dünyada ilişkiler hızlı, yüzeysel ve geçici olmaya başladı. İnsanlar birbirini tanımadan tüketiyor. Sohbetler derinleşmeden bitiyor. Hisler olgunlaşmadan vazgeçiliyor. Oysa insan ruhu hızlı tüketilen bir şey değil. O, zaman ister. Emek ister. Sabır ister. Ve en çok da anlayış ister.

Anlaşılmak, insanın kendini güvende hissetmesidir. Yargılanmadan konuşabilmek, eksikleriyle kabul edilmek, kusurlarıyla sevilmek… İşte insanın asıl ihtiyacı budur. Çünkü insan, en çok kendisi olabildiği yerde huzur bulur.

Belki de bu yüzden, hayatın en kıymetli hazinesi kalabalık dostluklar değil; az ama derin bağlardır. Herkesin elini tutmak mümkün değildir. Ama bir el, doğru zamanda tutulduğunda, insanın bütün dünyasını değiştirebilir.

Ve bazen gerçekten, bir insan yeter. Bir el… Bir yürek… Bir anlayış.