Gülten RAYİMOĞLU

Zaman, tıpkı bir nehir gibi akıp gider; durmadan, geriye dönmeden… Nehir, yolculuğuna devam ederken düşen yaprakları alır, taşır, kendine dahil eder. O yaprak, bir balığın besini olur, onun ömrünü uzatır, yaşamı destekler. Ama nehirden uzak, kenarda kalan yapraklar çürür, bir köşede sessizce yok olur. Tıpkı hayat gibi…

Nehirle Gidenler ve Kenarda Kalanlar
Zamanın nehriyle birlikte akmayı başaranlar, yaşamın bir parçası olurlar. Düşen bir yaprak, nehrin içinde başka bir canlıya hayat verir, anlam bulur. Bu, hayatın döngüsüdür; akışta kalmak, anlam bulmak ve iz bırakmak…
Ama kenarda kalan yapraklar? Onlar, akışa dahil olmayı reddeder, bekler. Zamanla kuruyup çürürler. Tıpkı hayallerini erteleyenler, fırsatları değerlendiremeyenler gibi… Çürüyüp yok olurlar, çünkü yaşam akışını yakalayamamışlardır.

Zamanın Nehriyle Akmak
Hayat, tıpkı bir nehir gibi ilerlerken, onunla akmayı seçmek zorundayız. Kendimizi akışın bir parçası haline getirdiğimizde:

Hayallerimize ulaşırız.
Bir başkasına fayda sağlarız. Zamanın döngüsünde anlamlı bir iz bırakırız.
Ama kenarda durur, sadece izlersek? Tıpkı çürüyen yapraklar gibi, yok olup gideriz. Zaman bizi beklemez; akıp gider.

Hayata Anlam Katmak
Bir yaprağın nehire düşüp balığa hayat vermesi gibi, biz de hayatımıza anlam katmalıyız:
Fırsatları yakalayarak kendimizi geliştirmeliyiz.
Başkalarına fayda sağlayarak iz bırakmalıyız.
Hayallerimizi gerçekleştirmek için harekete geçmeliyiz.
Zaman, yaşamın besin kaynağıdır. Eğer onu kullanırsak, hem kendimize hem de çevremize hayat veririz. Ama beklersek, kenarda kalan yapraklar gibi, çürüyüp gitmek kaçınılmazdır.

Son Söz
Zamanın nehri, hepimizi bir yerlere taşır. Kimimiz bu akışa dahil olup hayatın içinde yer alır, kimimiz kenarda durup akışı izlemekle yetinir. Seçim bizim: Ya nehirle birlikte yaşamın içinde yer alırız ya da bir köşede çürüyüp yok oluruz.
Zamanı boşa harcamayın. Nehirle birlikte akın, yaşama dokunun, iz bırakın. Çünkü hayat, durmadan akan bir nehirden ibarettir.