Derya YILDIRIM

Bazen bir isim, sadece bir kelime değildir…
Bir annenin ninnisinde saklıdır,
Bir dedenin hatıralarında,
Bir mezar taşında, bir eski fotoğrafta…

“Türk” olmak, bazı coğrafyalarda doğuştan gelen bir rahatlık değil;
Bazen sessizce korunmuş bir emanettir.

Bulgaristan’da “Türk” olmak…
Biraz sabırdır, biraz direnç, biraz da içe atılmış bir hikâye…

Ama bugün insanın içini acıtan bir soru yükseliyor:
Bu kadar bedel ödenmiş bir isim, nasıl bu kadar sessizleşir?

Bir parti var… adı Türk.
Ama başında bir Türk yok.

Belki bu, ilk bakışta sadece siyasi bir detay gibi görülebilir.
Ama kalbe dokunduğunda, mesele değişir.

Çünkü bu durum, sadece bir liderlik meselesi değil…
Bir aidiyet, bir sahip çıkma, bir “ben buradayım” diyebilme meselesidir.

Ey Bulgaristan’daki Türk kardeşim…

Senin deden, adını korumak için sustu belki.
Senin annen, dilini kaybetmemek için fısıldayarak konuştu.
Senin ailene, kimliğini unutturmak istediler…

Ama unutmadınız.

Peki şimdi ne oldu?

Neden bugün, bu kadar büyük bir mirasın ortasında,
bu kadar derin bir sessizlik var?

Belki korku değil artık bu…
Belki alışkanlık…
Belki de en tehlikelisi:
“Böyle gelmiş, böyle gider” düşüncesi…

Ama bil ki, bir millet böyle kaybolmaz.
Bir millet, yavaş yavaş susarak kaybolur.

Önce dil azalır…
Sonra hatıralar…
Sonra kimlik, sadece bir kelimeye dönüşür.

“Türk’ün torunları nerede?” diye sormak kolay…
Asıl zor olan, o torunların kalbinde hâlâ neyin yaşadığını anlamak.

Belki onlar hâlâ orada…
Ama yorgunlar.
Ama yalnızlar.
Ama seslerini kime duyuracaklarını bilmiyorlar.

Bu bir sitem değil…
Bu bir hatırlatma.

Çünkü kimlik, bağırarak değil;
yaşayarak korunur.

Bir çocuğa Türkçe bir kelime öğretirken,
Bir bayramda eski gelenekleri yaşatırken,
Bir haksızlık karşısında susmamayı seçerken…

İşte o zaman, o isim yeniden can bulur.

Ey Turan’ın uzak diyarlardaki evlatları…

Siz unutulmuş değilsiniz.
Ama kendinizi unutmamaya mecbursunuz.

Çünkü bir gün, sadece isim kalırsa…
O isim bile bir süre sonra anlamını yitirir.

Ve belki de bu yazının en sessiz ama en ağır cümlesi şudur:

Siz hâlâ oradasınız…
Ama gerçekten var mısınız?

Cevap, ne bir partide ne bir liderde…
Cevap, sizin kalbinizde.

Ve o kalp hâlâ atıyorsa…
Hiçbir şey bitmiş değildir.