Rafet ULUTURK

Kasım ayının son günü…
Takvime bakanlar için sıradan bir tarih belki. Ama duyguların sesine kulak verenler için başka bir anlam taşır: Gidenlerin gölgesini, kalanların yükünü, bitmeyenlerin sızısını içinde saklayan bir eşiktir bugün. Ne tam sonbahardır ne de gerçek anlamıyla kıştır; tıpkı insanın kalbinin yarısı geçmişte, yarısı gelecekte kalması gibi.

Bu akşam, bir demet kasımpatısını düşünüyorum.
Hediye edilmeye en çok yakışan, hatıraları en iyi taşıyan o sade çiçekleri…
Kimi zaman bir teşekkürdür, kimi zaman bir veda. Bazen bir umut, bazen geri dönemeyenlerin sızısı. “Dönemezsem geriye, sakla şiirlerinde” diyenlerin sessiz bir fısıltısıdır kasımpatı. Gidenin ardında bıraktığı tek gerçek hatıradır belki de.

Kasımpatılar bana hep şunu hatırlatır:
Bazı insanlar geri dönemez; ama bazı duygular hiç gitmez.
Yaprak yaprak dökülür, ama kök hep oradadır.
Bizim de kelimelere sığdırmaya çalıştığımız, içimizde sızlayan ne varsa öyle değil mi?

Kasım, bugün son nefesini veriyor.
Ama bu bir bitiş değil.
Tam tersine, insanın kendi iç sesini daha net duyduğu bir durak.
Bir yıl boyunca tutamadığımız sözlerin, söyleyemediğimiz cümlelerin, ertelediğimiz hislerin hafifçe kapımıza çarpıp geri döndüğü son tren gibi.

Ve işte, kapı çalınıyor…
Yılın son ayı sessizce içeri süzülüyor: Hoş geldin Aralık.

Sen ki; telaşın değil, dinginliğin adı.
Unutmanın değil, kabullenmenin.
Yaraların değil, iyileşmenin ayısın.
Kışın beyazını alıp ruhumuzun üzerine örten, giden yılın yükünü hafifleten, yeni yıla yürürken elimizden tutan zarif bir misafir gibisin.

Kasımın yorgunluğunu al, üzerimize çöken sisleri dağıt.
Kasımpatılarımızı solmadan taşı; çünkü onlar artık yalnız bir çiçek değil, bir hikâyenin devamı.
Ve belki de en güzeli:
Dönemeyenlerin adı şiirlerde kalsın, dönebilenlerin yolu açık olsun.

Bu gece gökyüzüne bakarken bir dilek bırakacağım:
Yeni aya, yılın son ayına…
Kalbimizdeki bütün eksik cümleleri tamamlayan bir yol açsın.
Kasımpatılar gibi zarif, Aralık gibi sakin, insan gibi kırılgan ama umut gibi güçlü bir yol.