Kaan BIÇAK

Bursa, onun fırınında ekmek pişirip halka dağıttığı, Ulu Cami’nin açılışında ilk hutbeyi irat ederek sırrının ifşa olduğu “celal” makamıdır; Darende ise inzivaya çekildiği, huzur bulduğu “cemal” makamıdır.

Bugünkü Bursa ziyaretimizden:
Bursa’nın Sırrından Darende’nin Huzuruna:
Somuncu Baba’nın İzinde
Bazı yolculuklar sadece kilometrelerle ölçülmez; kalpten kalbe, şehirden şehre kurulan manevi köprülerle örülür. Bugün, Bursa’nın o kadim sokaklarında, Somuncu Baba’nın hatırasını taşıyan türbenin başında edilen dualar, bizi yüzyıllar öncesinin bir başka hikayesine, Darende’nin derin vadilerine götürüyor.

Bursa: Sırrın İfşa Olduğu Şehir
Bursa, Somuncu Baba için bir “imtihan” ve “hizmet” şehriydi. Ulu Cami’nin inşaatı sürerken, o mütevazı fırınından çıkan ekmek kokuları şehri sarmıştı. Kimse bu sessiz fırıncının, zamanın en büyük kutuplarından biri olduğunu bilmiyordu. Ne zaman ki Ulu Cami’nin açılışında Fatiha Suresi’ni yedi farklı tefsirle açıkladı, işte o an “sır” faş oldu.

Bugün Bursa’da onun huzuruna durup dua etmek, o mütevazı fırıncının gönül zenginliğinden bir parça nasiplenmektir.
Ancak onun hikayesi burada bitmez; Bursa’da tanınmanın verdiği “şöhret” yükünden kaçıp, sükunetin kucağına, Malatya Darende’ye uzanır.

Darende: Ruhun Dinlendiği Vaha
Bursa’nın kalabalığından ve tanınmışlığından uzaklaşan Şeyh Hamid-i Veli, Tohma Kanyonu’nun sarp kayalıkları arasında aradığı o derin sessizliği bulur. Darende’deki külliyesi, sanki Bursa’daki o “sır” dolu günlerin bir ödülü gibidir.
Bursa’da dua ile başlayan sabahımız, zihnimizde Darende’nin huzuru ile birleşiyor. İki mekan, tek bir ruh:

• Bursa’da “Somunlar Müminler!” nidasıyla halkın arasına karışan bir derviş,
• Darende’de suyun ve kayanın şarkısında Hakk’a yönelen bir arif…

Şehirleri Birleştiren Maneviyat
Bugün Bursa’daki türbeyi ziyaret edip el açtığımızda, aslında sadece bir mekana değil, bir yaşama biçimine selam veriyoruz.

Somuncu Baba, Bursa’nın bereketini Darende’nin sükunetiyle harmanlamış bir gönül mimarıdır. Onun izini sürenler bilir ki; Bursa ne kadar “başlangıç” ise, Darende o kadar “varmak”tır.

Sonuç olarak;
Bursa’nın manevi ikliminde edilen dualar, Darende’nin Tohma Çayı’na karışıp gider. Eğer bugün Bursa’da o huzuru hissettiyseniz, ruhunuzun bir yarısı çoktan Darende’nin o serin avlusuna varmış demektir. Çünkü Şeyh Hamid-i Veli için mekanlar değişse de, o sarsılmaz “edep” ve “huzur” hiç değişmemiştir.

Bursa’daki o manevi ağırlıktan sonra Darende’nin doğasıyla birleşen atmosferini düşünmek, insanın içindeki o huzur arayışını tamamlıyor.
Dualarınızın kabul olmasını dilerim;
Bursa’nın ekmek kokulu bereketinden Darende’nin su sesli sükunetine selam olsun…