Hamiyet ÇAKIR

Bir toplum bazen yanlışları kanunlarla değil, cümlelerle büyütür.

Biz de öyle yaptık.
Kimseye “çal” demedik belki ama, çalınanı görmezden gelmeyi öğrettik.
“Bal tutan parmağını yalar” dedik.

Hırsızlığı övmedik güya; ama “biraz almanın” sorun olmadığını fısıldadık.
“Devletin malı deniz” dedik; devleti soyutladık, kul hakkını buharlaştırdık.

“Yemeyenin malını yerler” dedik.
Ahlakı savunmayı saflık, köşeyi dönmeyi akıllılık saydık.

Birbirimizi kandırmayı suç değil, beceri gibi anlattık.
“Kol kırılır yen içinde kalır” dedik.

Adaletin üstünü örttük.
Mağdura susmayı, zalime korunmayı öğrettik.

Sessizlik büyüdü, zulüm cesaret buldu.
“Söz gümüşse sükût altındır” derken
Hakikati savunmaktan yorulan bir toplum inşa ettik.

Yalan konuşan bağırdı, doğruyu bilen sustu.
Meydan kime kaldıysa, düzen ona göre kuruldu.

“Bana dokunmayan yılan bin yaşasın” dediğimizde
Kötülüğün yalnızca başkalarının sorunu olduğuna kendimizi inandırdık.

Oysa dokunmayan yılan, bir gün mutlaka sokar.
“Üzümü ye, nereden geldiğini sorma” dedik.

Vicdanı konfor uğruna askıya aldık.
Kaynağı kirli kazançla temiz hayatlar kurabileceğimizi sandık.

Sonra şaşırdık.
“Nerede bu halk?” diye sorduk.
“Herkes neden bu kadar hoyrat?” dedik.
Oysa cevap çok yakındı.

Bu halk, duyduklarını yaptı.
Bu insanlar, kendilerine öğretilen cümlelerle yaşadı.
Toplumlar, yanlış yaptıkları için değil;
yanlışı normal saydıkları için çöker.
Belki de artık yeni cümleler kurmanın zamanı gelmiştir.
Hırsızlığı mazur görmeyen,
Susmayı erdem saymayan,
Menfaati değil hakkı önceleyen cümleler…
Çünkü bir toplumu en çok değiştiren şey,
kendine her gün ne söylediğidir.