Hamiyet ÇAKIR

“Okuduklarını bir davranış haline getirirseniz işte kalite budur.”

Bugün en büyük problemimiz cehalet değil; samimiyet eksikliği. Çünkü artık çoğumuz neyin doğru olduğunu biliyoruz. Saygının önemini de biliyoruz, adaletin değerini de, emeğin kıymetini de… Ama bilmek ile olmak arasındaki o ince çizgide kayboluyoruz.

Sosyal medyada en doğru cümleleri paylaşıyoruz. Kitaplardan altını çizdiğimiz satırları yayımlıyoruz. Röportajlarda, toplantılarda, kürsülerde doğru kavramları ustalıkla kullanıyoruz. Fakat gerçek hayat başladığında, yani çıkarlarımız devreye girdiğinde, işte orada kalite sınavı başlıyor.

Çünkü kalite bilgiyle değil, tercih anıyla ölçülür.

Kimse bakmıyorken nasıl davrandığınız, kimse alkışlamıyorken neyi savunduğunuz, işinize gelmediğinde de doğruyu yapıp yapmadığınız… İşte kalite tam burada görünür. Okuduğunuz bir kitap size dürüstlüğü öğretebilir; ama dürüst kalmayı siz seçersiniz. Bir yazı size merhameti anlatabilir; ama öfke anında merhametli olmayı siz tercih edersiniz.

Bilgi, insanı donatır. Davranış ise insanı tanımlar.

Bugün çocuklarımıza en iyi okulları arıyoruz, çalışanlarımızdan sürekli gelişim bekliyoruz, gençlere “kendinizi geliştirin” diyoruz. Oysa asıl soru şu: Gelişim, karaktere yansıyor mu? Daha sabırlı, daha adil, daha vicdanlı biri oluyor muyuz?

Kalite, vitrindeki sözlerde değil; gündelik hayatın küçük detaylarında gizlidir. Çöpe atılan bir kâğıtta, sıraya gösterilen saygıda, verilen sözün tutulmasında… Büyük laflar etmeden, küçük ama doğru davranışları sürdürebilmekte.

Çünkü insanın gerçek diploması, davranışlarıdır.

Ve unutmayalım:
Okumak sizi bilgili yapar.
Düşünmek sizi derin yapar.
Ama uygulamak sizi değerli yapar.

İşte kalite, tam olarak budur:
Bildiklerini karakterine dönüştürebilmek.