Raziye ÇAKIR

Ömür Uzunluğuyla Değil, Gönüllerde Bıraktığı İzle Ölçülür

“Asırlık ağaçlar gibi ömrünüz olsun arkadaşlar,
Hiç yaprak dökmeden çiçekler açsın duygular…”

Bazı sözler vardır; bir temenniden öte, bir hayat felsefesidir.

İnsan gençken uzun yaşamayı ister…
Yıllar geçtikçe ise güzel yaşamayı…
Biraz daha olgunlaştığında ise güzel hatırlanmayı…

Çünkü hayat insana zamanla öğretir ki, ömrün uzunluğu değil, o ömre sığdırılan güzellikler değerlidir.

Asırlık çınarlar gibi yaşamak sadece yıllara meydan okumak değildir.
Asıl mesele, gölgesinde insanların huzur bulduğu bir çınar olabilmektir.

Bugün geriye dönüp baktığımızda çocukluğumuzun geçtiği sokakların çoğu değişti.
Evler değişti.
Şehirler değişti.
İnsanlar değişti.

Fakat bazı hatıralar vardır ki zaman onları silemez.

Bir dostun samimiyeti…
Bir annenin duası…
Bir babanın nasihati…
Bir kardeşin omzumuza koyduğu eli…

İşte insanı ayakta tutan gerçek servet bunlardır.

Yaprak Döken Ağaçlar ve Yaprak Dökmeyen Gönüller

Doğanın kanunu bellidir.

Bahar gelir çiçek açar.
Yaz gelir meyve verir.
Sonbahar gelir yaprak döker.
Kış gelir sessizliğe bürünür.

Fakat insan gönlü doğadan farklıdır.

Bazı insanlar vardır ki yıllar onları yaşlandırır ama sevgilerini eksiltemez.

Saçları beyazlar.
Yüzlerinde çizgiler oluşur.
Ama yüreklerindeki merhamet ilk günkü gibi kalır.

Onlar için dostluk bir menfaat hesabı değildir.
Vefa bir çıkar ilişkisi değildir.

Onlar zor günlerde de yanınızda duran insanlardır.

Çünkü gerçek dostluk güzel günlerin değil, zor zamanların imtihanından geçer.

Bugün dünyanın en büyük eksikliği de belki budur.

Teknolojimiz büyüdü…
Şehirlerimiz büyüdü…
İmkânlarımız büyüdü…

Ama gönüllerimiz aynı ölçüde büyüyebildi mi?

İşte asıl soru budur.

İnsan Bir Gün Değil, Bir Ömür Özlenir

Hayat bazen bir göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor.

Dün birlikte yürüdüğümüz insanlar bugün yanımızda olmayabiliyor.

Bir mezar taşının başında dururken anlıyoruz ki;

İnsan aslında öldüğünde değil, unutulduğunda kayboluyor.

Bu yüzden geride bırakılacak en büyük miras mal mülk değildir.

Geride bırakılacak en büyük miras güzel bir isimdir.

Bir gün herkes bu dünyadan ayrılacak.

Makamlar kalmayacak.
Servetler kalmayacak.
Alkışlar susacak.

Ama bir insanın ardından:

“Ne güzel insandı…”
“Kimseyi kırmazdı…”
“Kapısı da gönlü de açıktı…”
“Vefalıydı…”

deniliyorsa işte o insan gerçek anlamda yaşamış demektir.

Çiçek Açan Duygular, Güçlü Toplumlar

Bir toplumun gücü sadece ekonomisiyle ölçülmez.

Bir milletin büyüklüğü sadece şehirleriyle ölçülmez.

Asıl büyüklük; insanların birbirine duyduğu güvenle, sevgiyle ve merhametle ölçülür.

Çünkü medeniyetler önce taşla değil, gönülle inşa edilir.

Bir çocuğun gülümsemesi…
Bir yaşlının duası…
Bir komşunun hatırını sormak…
Bir dostun derdini paylaşmak…

Bunlar küçük gibi görünen ama toplumları ayakta tutan büyük değerlerdir.

Eğer gönüller çiçek açarsa;
Aileler güçlenir.

Aileler güçlenirse toplum güçlenir.

Toplum güçlenirse millet güçlenir.

Millet güçlenirse gelecek güvence altına alınır.

Çınar Olabilmek

Bu dünyada herkes iz bırakır.

Kimi geçtiği yeri kırar döker.
Kimi geçtiği yere güzellik bırakır.

Önemli olan kaç yıl yaşadığımız değil;
Kaç gönülde yer edebildiğimizdir.

Dilerim ki ömrümüz asırlık çınarlar kadar bereketli olsun.

Köklerimiz değerlerimize bağlı kalsın.

Dallarımız umutlara uzansın.

Gölgemizde insanlar huzur bulsun.

Ve yıllar sonra arkamızdan;

“İyi ki bu dünyadan geçti…”

diyebilecek insanlar bırakalım.

Çünkü insanın gerçek ömrü, yaşadığı yıllar değil;
Ardında yaşatabildiği sevgiler kadardır.

Asırlık ağaçlar gibi dimdik duralım…

Ama en önemlisi;

Kalplerimiz hiçbir zaman yaprak dökmesin,
Duygularımız her mevsim çiçek açsın…Bu yazı, şiirsel bir girişten hareketle vefa, dostluk, insan ömrü, toplumsal değerler ve kalıcı iz bırakma temalarını birleştiren; duygusal olduğu kadar düşündürücü bir gazete köşe yazısı niteliğindedir.