Rafet ULUTÜRK

Ramazan kapımızda değil, artık gönlümüzde. Sokaklarda eski ramazanların kokusunu ararken, aslında unuttuğumuzun sadece “zaman” değil, “mana” olduğunu fark ediyoruz.
Örf ve adetler bir toplumun hafızasıdır;
bu hafızayı diri tutmak ise en çok bu mübarek günlerde kendimize borcumuzdur.

Gelin, her gün tekrarladığımız o kadim ritüele, abdeste hiç bakmadığımız bir pencereden bakalım. Abdest sadece suyun tene değmesi midir, yoksa ruhun kirlerinden sıyrılma çabası mı?

Uzuvların Tevbesi
Abdest, bir arınma yolculuğudur.

Suyun ilk durağı ellerimizdir.
Ellerimizle dokunduğumuz dünyalık kirleri, belki de fark etmeden bulaştığımız “kirli” işleri suyla akıtırız.
Ardından ağzımıza gider o su; sadece ferahlık için değil, dilimize dolanan kötü sözlerin, kırıcı cümlelerin ve yalanın tortusunu temizlemek içindir.

Kulaklarımızı yıkarken, duyduğumuz gıybetten, gönlümüzü yoran boş gürültülerden arınırız. Alnımıza değen her damla ise bir uyanıştır.

Zihnin açılmasını, düşüncelerin berraklaşmasını ve hakikati görmeyi temsil eder. Ve son durak ayaklar…
Bizi gün boyu tozlu yollara, bazen de yanlış kapılara götüren o yorgun ayaklar, suyla buluşunca sadece topraktan değil, gidilen yanlış istikametlerden de temizlenir.

Unutma, Unutturma!
Bu Ramazan bir başka olmalı. Sadece sofralarımız değil, niyetlerimiz de zenginleşmeli.

Örfümüz bize sadece “ye, iç” demez; “paylaş, hisset ve arın” der. Büyüklerimizden miras kalan o nezaketi, o derin manayı yaşatmak bizim elimizde.

“Eski Ramazanlar nerede?” diye sormayı bırakıp, o eski tadı bugünün bilinciyle harmanlamalıyız.

Abdesti bir alışkanlık değil, bir farkındalık olarak yaşadığımızda; sadece bedenimiz değil, ruhumuz da bayram edecektir.
Bu manevi temizliği hayatımızın her alanına yaydığımız, örfümüzü baş tacı ettiğimiz bir ay geçirmek ümidiyle…