Dr. Nedim BİRİNCİ

Bir anda duyuluyor o ses.
Uzaktan…
Sonra biraz daha yakından.

Ambulans sireni.

O an herkesin bir sınavı başlıyor.
Ama çoğu zaman farkında bile değiliz.

Bazımız hemen sağına çekiyor.
Bazımız bakıyor ama bekliyor.
Bazımız ise
“nasıl olsa arkamdan gelir” diye
yoluna devam ediyor.

Oysa o ses,
sıradan bir uyarı değil.

O ses,
birinin hayatla yarıştığının sesi.

Trafikteyken çoğu zaman
kendi acelemizi merkeze alıyoruz.
Geç kalmış olabiliriz,
yorulmuş olabiliriz.

Ama o ambulansın içindeki kişi
geç kalmayı göze alamaz.

Bir ambulansın
bir kavşakta birkaç saniye beklemesi
bir hayatın
birkaç dakika kaybetmesi demektir.

Bazen yolu açmıyoruz
çünkü nereye kaçacağımızı bilmiyoruz.
Bazen duraksıyoruz
çünkü arkamızdan korna geliyor.
Bazen de
“benden sonra açılır” diyoruz.

Ama ambulans geçerken
herkesin bir anlığına durması gerekir.

Kendimize şu soruyu soralım:
Eğer o ambulans
bizim için geliyorsa
ne beklerdik?

Kimsenin yol vermediği bir trafikte
sireni boğulan bir ambulans
bir ilçenin vicdanını boğar.

Ambulans sesi duyduğumuzda
en doğru şey
panik değil,
kararlı bir şekilde yol açmaktır.

Bir şerit bile açmak,
birkaç saniye kazanmak
bir hayat demektir.

Bayrampaşa’da bu sesi
duymazdan gelmemeliyiz.
Çünkü yarın
o ses bize doğru gelebilir.

Ambulans sireni
trafik sesi değildir.

O,
insan sesidir.