Hamiyet ÇAKIR

“Dünler özlenir,
yarınlar beklenir,
bugünler heba edilir…
Sonra bir gün dönüp bakılır;
ömrümüz, yaşayamadığımız bugünlerin toplamı olmuş.”
İnsan garip bir yolcudur.

Geçmişe baktığında özler.
Geleceğe baktığında umut eder.
Fakat elindeki tek gerçek zaman olan bugünü çoğu zaman fark etmeden tüketir.

Çocukluğumuzu özleriz.
Annemizin, babamızın sesini özleriz.
Doğduğumuz köyün yollarını, eski dostları, eski sofraları, eski bayramları özleriz.
“Ah o günler…” deriz.

Sonra geleceğe döneriz:

“Bir gün yapacağım…”
“Bir gün gideceğim…”
“Bir gün başlayacağım…”
“Bir gün söyleyeceğim…”

Fakat hayat bize çok önemli bir gerçeği sürekli hatırlatır:

Dün geri gelmez.
Yarının geleceğinin garantisi yoktur.
İnsanın gerçekten sahip olduğu tek zaman bugündür.

DÜN BİR HATIRADIR, EV DEĞİL

Geçmiş değerlidir.
Çünkü insanın hafızasıdır.

Nereden geldiğimizi, hangi yollardan geçtiğimizi, kimlerin omuzlarında yükseldiğimizi geçmiş öğretir.

Ama geçmişte yaşanmaz.
Geçmişten ders alınır.

Hatıralar insanın sığınabileceği bir liman olabilir; fakat orada sürekli demirleyen gemi hiçbir yeni kıyıya ulaşamaz.

Bu nedenle dünün acılarını da başarılarını da yanımıza almalıyız; fakat sırtımızda taşımamalıyız.

Çünkü hayat geriye doğru anlaşılır ama ileriye doğru yaşanır.

YARIN BİR ÜMİTTİR, GARANTİ DEĞİL

İnsan yarınları düşünmeden yaşayamaz.

Plan yapacağız.
Hayal kuracağız.

Çocuklarımız ve torunlarımız için daha güzel bir dünya isteyeceğiz.

Milletimiz, kültürümüz, vatanımız ve insanlık için geleceği düşüneceğiz.

Fakat büyük yanılgı şurada başlıyor:
Yapmamız gerekenleri sürekli yarına bırakmak.

Yarın arayacağımız insanlar vardır.
Yarın ziyaret edeceğimiz büyükler vardır.

Yarın başlayacağımız çalışmalar vardır.

Yarın söyleyeceğimiz teşekkürler vardır.
Yarın dileyeceğimiz özürler vardır.

Yarın gerçekleştireceğimiz hayaller vardır.
Fakat bazen o yarın hiç gelmez.

İnsan hayatının en ağır cümlelerinden biri belki de şudur:
“Keşke zamanında yapsaydım.”

BUGÜN, HAYATIN BİZE VERDİĞİ SERMAYEDİR

Bir insanın gerçek serveti yalnızca parası, evi, makamı veya malı değildir.

Asıl serveti zamanıdır.
Çünkü kaybedilen para yeniden kazanılabilir.

Kaybedilen makam başka biçimde telafi edilebilir.

Kaybedilen mal yeniden alınabilir.

Ama dünün bir saatini dünyanın bütün servetini verseniz geri alamazsınız.

Bu nedenle zaman harcanan bir şey değil, aslında ömrümüzün kendisidir.

“Bir saatimi boşa geçirdim” dediğimizde aslında hayatımızdan bir saati geri dönüşsüz biçimde vermiş oluruz.

İşte bundan dolayı bugün küçümsenmemelidir.
Bugün bir telefon açabilirsiniz.
Bugün bir gönül alabilirsiniz.

Bugün bir ağacın fidanını dikebilirsiniz.
Bugün bir çocuğun eğitimine katkıda bulunabilirsiniz.

Bugün yıllardır ertelediğiniz kitabın ilk sayfasını yazabilirsiniz.

Bugün bir insanın hayatını değiştirecek tek bir cümle söyleyebilirsiniz.

Küçük gördüğümüz bugünler birleşerek bir ömrü meydana getirir.

HAYATIN EN BÜYÜK İSRAFI: ERTELENMİŞ İYİLİKLER

İnsan yalnızca parasını israf etmez.
Zamanını da israf eder.
Sevgisini erteler.
Teşekkürünü erteler.
Vefasını erteler.
İyiliğini erteler.
Hayallerini erteler.

Sonra hayatın bir yerinde zamanın sandığımız kadar uzun olmadığını anlarız.

Bazı insanların kıymetini kaybedince…

Bazı sofraların değerini dağıldığında…

Bazı seslerin güzelliğini sustuğunda…

Bazı yolların önemini artık yürüyemediğimizde anlarız.

Oysa vefa mezarlıkta değil, insan hayattayken gösterilmelidir.

Sevgi yalnızca kaybedilenlerin ardından söylenen güzel sözler değildir.
Sevgi, insan yanımızdayken ona hissettirebildiğimiz değerdir.

PEKİ BİZDEN NE KALACAK?

Asıl mesele burada başlıyor.
Bir gün hepimizin takvimi bitecek.
Makamlarımız başka insanlara geçecek.

Masamızın sandalyesine başkaları oturacak.

Telefonumuz susacak.
Evin kapısı biz olmadan açılacak.

Bizim çok önemli gördüğümüz tartışmaların büyük bölümü unutulacak.

Ve hayat devam edecek.
Peki bizden ne kalacak?

İşte insanın kendisine zaman zaman sorması gereken soru budur:

“Ben gittikten sonra hangi iz yaşayacak?”
Servet mi?
Unvan mı?
Kartvizit mi?
Fotoğraflar mı?
Belki bir süre…

Ama esas kalan bunlardan daha derin bir şeydir.
Yetiştirdiğiniz bir insan.
Okuttuğunuz bir çocuk.

Yazdığınız bir kitap.
Kurduğunuz bir kurum.

Koruduğunuz bir kültür mirası.
Diktiğiniz bir ağaç.
Kurtardığınız bir tarihî eser.
Unutulmaktan kurtardığınız bir türkü.

Bir insanın gönlünde bıraktığınız iyilik.
Çocuklarınıza öğrettiğiniz bir değer.

Milletinizin hafızasına bıraktığınız küçük bir katkı…
İşte bunlar yarına kalan izlerdir.

İZ BIRAKMAK, ÜNLÜ OLMAK DEĞİLDİR

İz bırakmayı bazen büyük işler yapmakla karıştırıyoruz.

Oysa insanın dünyayı değiştirmesi gerekmez.

Bazen bir insanın dünyasını değiştirmek yeterlidir.

Bir öğretmenin yıllar önce söylediği tek cümle öğrencisinin bütün hayatını değiştirebilir.

Bir babanın çocuğuna öğrettiği dürüstlük nesiller boyunca yaşayabilir.

Bir annenin duası çocuklarının hayatında devam edebilir.

Bir büyüğün anlattığı aile hikâyesi, torununun kimliğini korumasına vesile olabilir.

Demek ki iz bırakmak için heykelinizin dikilmesine gerek yoktur.
Bir gönülde yeriniz varsa zaten bir eser bırakmışsınızdır.

MEZAR TAŞINA DEĞİL, İNSANLARIN HAFIZASINA YAZILMAK

Hepimizin sonunda gideceği yer bellidir.
Bir mezar taşı üzerinde doğum ve ölüm tarihimiz yazacaktır:

1966 – …
Fakat insan hayatının bütün sırrı aslında o iki tarihin arasındaki küçücük çizgide saklıdır.
O çizgiye bir ömür sığar.

Sevinçler…
Acılar…
Mücadeleler…
Yolculuklar…
Dostluklar…
Kavgalar…
Başarılar…
Hayal kırıklıkları…

Ve geride bıraktığımız insanlar.
Öyleyse mesele kaç yıl yaşadığımız değildir.
O yılların içine ne sığdırdığımızdır.

GELECEĞE BIRAKILACAK EN BÜYÜK MİRAS: HAFIZA

Toplumlar için de durum aynıdır.

Geçmişini kaybeden milletler yalnızca tarihlerini kaybetmez; gelecekte hangi yöne yürüyeceklerini de şaşırırlar.

Bu nedenle mezar taşlarımızı, türkülerimizi, camilerimizi, çeşmelerimizi, aile hikâyelerimizi, göç hatıralarımızı, kitaplarımızı ve yaşlılarımızın hafızasını korumak nostalji değildir.
Bunlar geleceğin kimlik belgeleridir.

Bugün kaydetmediğimiz bir hatıra yarın kaybolabilir.
Bugün korumadığımız bir eser yarın yıkılabilir.

Bugün yazmadığımız bir hikâye, onu bilen son insan öldüğünde sonsuza kadar susabilir.

Bu nedenle gelecek nesillere yalnızca mal bırakmak yetmez.
Hafıza bırakmalıyız.

BİR GÜN BİZ DE “DÜN” OLACAĞIZ

Bugün yürüdüğümüz sokaklarda yarın başkaları yürüyecek.

Bugün oturduğumuz masalarda başka insanlar oturacak.

Bugün anlattığımız hikâyeleri belki torunlarımız anlatacak.

Ve bir gün bizim adımız da geçmiş zaman cümlelerinde geçecek:

“Vardı…”
“Yapmıştı…”
“Söylemişti…”

“Bize anlatırdı…”
İşte hayatın büyük gerçeği budur:

Bugün yaşayan herkes, yarının hatırasıdır.

Bu yüzden nasıl hatırlanacağımızı yarın belirlemeyeceğiz.

Onu bugün yaptıklarımızla belirliyoruz.

YARINLARA İZ KALIR

Dünleri özleyelim.
Çünkü geçmişimizi unutmamalıyız.

Yarınları bekleyelim.
Çünkü umutsuz insan yaşayamaz.
Ama bugünleri heba etmeyelim.

Çünkü dün artık bizim değildir.
Yarın henüz bizim değildir.
Bizim olan bugündür.
Bugün bir gönül yapalım.
Bugün bir iyilik yapalım.
Bugün yarım kalan işi tamamlayalım.

Bugün sevdiklerimize onları sevdiğimizi söyleyelim.

Bugün bildiklerimizi gençlere aktaralım.
Bugün bir satır yazalım.
Bugün bir eser bırakalım.

Çünkü hayatın sonunda insanın arkasından kaç kişinin yürüdüğünden daha önemli bir soru vardır:

Kaç insanın gönlünde yaşamaya devam ediyoruz?

Dünler özlenir.
Yarınlar beklenir.

Bugünler ise çoğu zaman fark edilmeden heba edilir.

Oysa yarın geldiğinde bugün de “dün” olacaktır.

Ve geriye tek bir şey kalacaktır:

Bugün ne yaptığımız.

Çünkü insan gider.

Makamlar değişir.

Servet el değiştirir.

Takvim yaprakları düşer.

Fotoğraflar sararır.

Fakat samimiyetle yapılmış bir iyilik, yetiştirilmiş bir insan, korunmuş bir hatıra ve milletin hafızasına bırakılmış güzel bir eser yaşamaya devam eder.

Biz geçeriz.
Yollar kalır.
Biz susarız.
Eserler konuşur.
Biz gideriz.
Yarınlara bıraktığımız iz kalır.