Raziye ÇAKIR

Bir isim vardı, rüzgârda yankılanan,
Bir dil vardı, ninnilerde saklanan…
Sessizce büyüdük biz o hatıralarda,
Ama unuttuk belki de en derin anlamı.

Ey genç!
Sen sadece bir gölge değilsin geçmişten,
Sen yarının kendisisin,
Sen sustuğunda, tarih susar.

Bir zamanlar bir avuç insan çıktı ortaya,
Kalemle direndi, sözle ayakta kaldı,
Bir okul açtı, bir dil yaşasın diye,
Bir kongre yaptı: “Biz varız!” diye haykırdı.

Şimdi o sesler nerede?
O yürekler hangi rüzgârda dağıldı?
Yoksa hâlâ burada mı…
Ama uykuya mı daldı?

Uyan!
Çünkü zaman seni beklemez,
Bir dil unutulursa geri gelmez,
Bir kimlik susarsa, yok olur sessizce.

Uyan!
Kalbinde hâlâ bir sızı varsa,
O senin kökündür, unutma.
Bir millet, en son gencinde yaşar.

Konuş…
Bir kelimeyle başla,
Hatırla…
Bir hikâyeyle yaşat.

Ve bil:
Sen ayağa kalkarsan,
Toprak yeniden hatırlar seni.

Ey genç…
Sen sadece bir isim değilsin.

Sen,
Unutulmak istemeyen bir tarihsin.